In Nederland kunnen we niet autorijden
Klopt, we hebben de meest geavanceerde rijopleidingen met de strengste eisen, maar als we eenmaal het rijbewijs hebben, vergeten we heel erg veel.

Als rijinstructeur zit ik dagelijks naast leerlingen en leer ik ze niet alleen hoe ze een auto moeten besturen, maar vooral hoe ze veilig en verantwoord aan het verkeer kunnen deelnemen. We besteden aandacht aan verkeersregels, verkeersinzicht, anticiperen, rekening houden met anderen en het herkennen van gevaarlijke situaties. Alles om ervoor te zorgen dat iemand na het behalen van het rijbewijs zelfstandig en veilig de weg op kan.
Maar soms vraag ik me af: wat blijft daar eigenlijk van over zodra iemand zijn roze pasje op zak heeft?
Als je dagelijks op de Nederlandse wegen rijdt, zie je namelijk genoeg voorbeelden die je doen afvragen of iedereen zijn rijbewijs wel met dezelfde verantwoordelijkheid gebruikt als waarmee hij het ooit heeft gehaald.
Een paar voorbeelden die we allemaal wel herkennen:
Hoe vaak gebeurt het niet dat iemand een andere weggebruiker gewoon niet voor laat gaan, terwijl dat wel hoort? Even snel ervoor, want blijkbaar zijn die paar seconden tijdwinst belangrijker dan de veiligheid en het comfort van een ander.
Of het bekende door donker oranje rijden. Het verkeerslicht staat al bijna op rood, maar toch wordt er nog even flink gas bijgegeven. Want stoppen? Dat is blijkbaar geen optie. Dat de bestuurder daarmee mogelijk anderen in gevaar brengt, lijkt op dat moment niet belangrijk.
En dan de lesauto's. Als rijinstructeur zie ik regelmatig hoe weinig geduld sommige bestuurders hebben wanneer ze een lesauto tegenkomen. Afsnijden, bumperkleven of er nog snel even voor duiken. Alsof een leerling die bezig is met leren autorijden een obstakel is dat zo snel mogelijk uit de weg moet worden geruimd. Juist die leerlingen hebben ruimte, rust en begrip nodig. We zijn allemaal ooit begonnen met leren autorijden, toch?
Ook onnodig toeteren lijkt steeds normaler te worden. Iemand maakt een foutje, twijfelt even of reageert niet snel genoeg en direct klinkt de claxon. Maar wat schieten we daar eigenlijk mee op? Een beetje geduld en begrip zouden op de Nederlandse wegen geen overbodige luxe zijn.
En dan het gedrag bij files...
Dit is misschien wel een van de grootste ergernissen op de Nederlandse snelwegen.
Het verkeer rijdt langzaam of staat stil en de invoegstrook loopt vol. Toch zijn er bestuurders die met flinke snelheid helemaal doorrijden tot het einde van de invoegstrook. Vervolgens proberen ze zich er op het laatste moment tussen te wurmen, om daarna hard op de rem te trappen.
Het gevolg? De bestuurder achter hen moet ook stevig remmen. De volgende bestuurder remt vervolgens nog harder en zo gaat het door. Uiteindelijk ontstaat er achter deze ene actie een steeds grotere vertraging. Een file die misschien helemaal niet nodig was, wordt hierdoor alleen maar langer.
En dat terwijl we tijdens de rijopleiding juist leren om vooruit te kijken, snelheid aan te passen, voldoende afstand te houden en rekening te houden met het verkeer om ons heen.
Ritsen is overigens helemaal prima en vaak zelfs noodzakelijk. Maar ritsen betekent niet dat je met hoge snelheid iedereen voorbij moet rijden om jezelf er op het laatste moment tussen te drukken. Het vraagt om samenwerking, inzicht en een beetje fatsoen.
Een rijbewijs is geen vrijbrief om egoïstisch te rijden.
Wat mij als rijinstructeur vooral opvalt, is dat autorijden voor veel mensen lijkt te veranderen in een wedstrijd. Wie is het snelst? Wie mag er eerst? Wie moet er voorrang krijgen? Wie kan er nog net even tussendoor?
Maar autorijden is geen wedstrijd. Je hoeft niets te winnen en je hoeft niemand iets te bewijzen.
Goed autorijden betekent niet dat je zo snel mogelijk van A naar B komt. Het betekent dat je veilig aankomt, rekening houdt met anderen en situaties goed kunt inschatten. Soms betekent dat even gas loslaten, iemand voor laten gaan of gewoon accepteren dat je een paar seconden langer onderweg bent.
We leren onze leerlingen dat verkeersdeelname meer is dan alleen sturen, schakelen, gas geven en remmen. Het gaat om inzicht, verantwoordelijkheid en respect voor andere weggebruikers.
En misschien is dat wel precies wat we na het behalen van ons rijbewijs een beetje kwijtraken.
Mijn oproep als rijinstructeur:
Laten we eens wat vaker nadenken over ons eigen rijgedrag. Niet alleen over de fouten die anderen maken, maar vooral over wat we zelf beter kunnen doen.
Geef elkaar de ruimte. Houd afstand. Wees geduldig met een leerling in een lesauto. Toeter niet bij iedere kleine vergissing en denk eens na voordat je nog snel even doorrijdt of iemand afsnijdt.
Want uiteindelijk delen we allemaal dezelfde weg.
En misschien kunnen we dan niet alleen zeggen dat Nederland goede rijopleidingen heeft, maar ook dat we goede automobilisten zijn.
Want een rijbewijs halen is één ding. Je gedragen als een goede automobilist is iets heel anders.












